Het poldermeisje

Ik weet niet beter dan dat ik elke ochtend de zon vanaf de horizon zie opstijgen en elke avond de zon weer zie verdwijnen aan de andere kant. Gedurende de dag draait de zon om ons huis mee en vanaf elke plek op ons erf kan ik deze warme vriendin begroeten. Ja, het leven in de polder is niet zwaar. Als een echt poldermeisje kan ik zeggen dat ik verliefd ben geworden op deze ruime, natuurlijke omgeving.

Natuurlijk blijft het altijd een opgave om een eind te moeten fietsen voor je bestemmingen. Op de één of andere manier blijk ik altijd tegenwind te hebben, alsof ik iets goed te maken heb. In tegenstelling tot veel mensen uit de stad, vind ik een stuk fietsen nooit een probleem. Het hoort bij dit leven.

Waarom is die liefde dan zo gegroeid? Met een vader als bloemenkweker kun je er van uit gaan dat er altijd genoeg ruimte is op het erf. Als kind speelde ik uren buiten: klimmen, klauteren en door de modder struinen met de boerenlaarzen aan. Het hoorde er allemaal bij. Vies worden gaf dan ook niet. Het grootste plezier beleefde je gewoon thuis.

In een koude winter trokken wij als kleine mensjes de schaatsen al snel aan. Volgens mijn moeder was ik niet van het ijs weg te krijgen en ik stond dan ook al op vroege leeftijd de stoel voor mij uit te duwen op het ijs. Zo ver mogelijk proberen te schaatsen op de lange sloten in de polder. Wat een pret was dat. Om maar niet te zwijgen over de lading sneeuw die ons stukje land had bereikt. In de straten was een groot deel van het sneeuw verdwenen, terwijl ik bij ons thuis nog wel twintig sneeuwpoppen kon maken.

In de zomer geniet ik nog steeds van de vrijheid bij ons thuis. Ik kan ongestoord in de tuin mijn boekje lezen zonder dat ik mensen tegenkom. Dat reisje naar Spanje hoeft daardoor niet persé van mij. Ik heb mijn eigen Costa Brava. Het is een plek waar je je even kunt terug trekken van alle drukte in het leven. Ik droom dan ook van mijn eigen huisje later in de polder. Het poldermeisje in mij zou dit leven niet willen missen.

4 thoughts on “Het poldermeisje

Add yours

  1. Grappig, gisteren zag ik nog een interview met Bennie Jolink (van de groep “Normaal”) die mooi het verschil beschreef in mentaliteit tussen stads- en plattelands-mensen. Jij verwijst hier ook lichtjes naar. 🙂
    Daar kan ik ook van genieten; de stilte (enkel natuurgeluiden), de openheid, de rust. Als kind zat ik altijd in bomen, grachten of ergens in de velden. Al spelende deed ik veel kennis op van de natuur, dat leer je niet op school.
    Jammer dat kinderen zich tegenwoordig niet meer mogen vuil maken. Wij gooiden met ballen van natte aarde naar elkaar, groeven ons in om ons te verbergen. Ik moest altijd in korte broek spelen, omdat mijn lange broeken telkens gescheurd waren als ik thuis kwam. Een pleister op mijn knieën was gemakkelijker dan telkens mijn broek te moeten herstellen. 😀
    Dat is mooi, dat jij thuis kan genieten, dat je niet weg hoeft te gaan. Voor mij hoeft dat ook niet. Dat noem ik echt leven, het plezier niet elders zoeken. Blijf jij maar lekker een poldermeisje ! 😉

    Vriendelijke groet

    Like

    1. Die heb ik gister ook gezien! Grappig overigens dat hij eerst kunstenaar was, dat wist ik niet! Maar inderdaad, het lijkt er wel een beetje op. Heerlijk toch dat alles gewoon kon toen je klein was. Haha grappig! Ik kan mij wel voorstellen dat moeders niet altijd blij was met de kapotte broeken 😉
      Je hebt helemaal gelijk! Blij zijn met de kleine dingen in het leven maakt een mens gelukkig. 🙂 Liefs.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: